هادی میرزانژاد موحد

تولد ۱۳۵۲- رشت

کودکی اش را به‌اقتضای شغل پدر در لاهیجان و هشتپر (تالش) گذراند و پس از آن دوباره به زادگاهش بازگشت.

لیسانس زبان و ادبیات فارسی، ۱۳۷۷ (دانشجوی فوق لیسانس)/ شاعر، داستان‌نویس و روزنامه‌نگار/ مدیر انتشارات «فرهنگ ایلیا» و یکی از سه دبیر مجموعه‌ی «دانشنامه‌ی فرهنگ و تمدن گیلان»/ عضو هیات موسس «خانه‌ی فرهنگ گیلان»… از نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۶۰ شعرهایش در مطبوعات چاپ شد و بعد نخستین داستانش، «گروهبان»، در نشریه‌ی «آوای شمال» (۱۳۷۲) به چاپ رسید.

در مورد برخی‌ها، با برجسته کردن یک مشخصه نمی‌توان به جمع‌بندی و نقد رسید. هادی میرزانژاد موحد از آن دسته است که باید من حیث‌المجموع نگریسته شود. وقتی به شعر روی آورد، جوان‌ها با او همراه شدند، وقتی به روزنامه‌نگاری روی آورد… وقتی به نشر… وقتی به سایر فعالیت‌های فرهنگی… . اگر یکه و یگانه‌ی هنری نبوده است، ولی شعرها و داستان‌هایی از او در حافظه‌ی اهالی هنر و نشریات به‌جا مانده که حتی اگر هم در هیات کتاب‌هایی چاپ نشوند، زدوده نخواهند شد.

اگر بخواهیم نقبی به ذهن و دل وی بزنیم، باید سراغ شعرهایش برویم، چرا که درون‌گویه‌های تنهایی و هستی‌شناسانه‌ی اوست. اما موضوع داستان‌هایش را از تجربه‌های درونی و شخصی‌اش نمی‌گیرد. داستان‌هایش بخشی از نوستالژی پیرامون و روح جمعی مردمان گیلان است. و نقطه‌ی قوت نویسنده در داستان‌هایش- اگرچه روایتی بی‌پیرایه و دیالوگ‌هایی زنده دارد- بیشتر در فضاپردازی است. کلاً هادی میرزانژاد موحد توانایی دارد که فضاهای ریزبافت بسازد و شاید دلیل علاقه‌اش به عکس‌ها در این است.
او یک پایش در گذشته است و یک پایش در پروژه‌ی مدرنیته؛ نوستالژی تاریخی- بومی را با روایت جزءگرایانه‌ی مدرن می‌سازد. فضاهای زندگی‌اش نیز چنین است: انتشارات، خانه و حتی ماشینش: صندلی لهستانی، تابلوهای نقاشی مدرن، چراغ گردسوز، آلات تکنولوژیک، سنتور در پژو ۲۰۶ و…

برگرفته از : سایت پزشكان گیل

مهدی خلیفه در شکار از لشکر جدا ماند. شب به خانه اعرابی بیابانی رسید. غذایی که در خانه موجود بود و کوزه ای شراب پیش آورد. چون کاسه ای بخوردند، مهدی گفت : من یکی از خواص مهدی ام. کاسه دوم بخوردند، گفت : یکی از امرای مهدی ام. كاسه سیم بخوردند،‌گفت : من مهدی ام.

اعرابی کوزه را برداشت و گفت : کاسه اول خوردی ، دعوی خدمتکار کردی. دوم دعوی امارت کردی. سیم دعوی خلافت کردی . اگر کاسه دیگر بخوری ، بی شک دعوی خدایی کنی.

روز دیگر چون لشکر او جمع شدند، اعرابی از ترس می گریخت. مهدی فرمود که حاضرش کردند. زری چندش بداد.

اعرابی  گفت : اشهد انک الصادق ولو دعیت الرابعه !.

 ( گواهی می دهم که تو راستگویی  حتی اگر آن ادعای چهارم را هم داشته باشی ! )

 استاد جوشی

دو سال بعد به مونتانیولا برگشتم تا یکی از از اولین نسخه های کتابم؛ «ملاقات های ملکه سبا» را که در هند نوشته بودم، برای هسه ببرم. روز یکشنبه بود، 22 ژانویه 1961 و شهر کوچک پوشیده از برف بود. طبق معمول؛ اول به ساختمان قدیمی که هسه قبلا در آنجا زندگی می کرد، رفتم و دیدم که درختان پیر چنار در غلافی از سپیدی فرو رفته اند.

بعد به آرامی به طرف تپه ، به سوی منزل فعلی هسه راه افتادم. راه رفتن مشکل بود. چون صدای موتور اتومبیلی را شنیدم ، خود را به کنارجاده کشیدم تا اتومبیل رد شود. همین که اتومبیل نزدیک شد، توقف کرد و دستی از پنجره یخزده اتومبیل برای من تکان خورد و آن دست هسه بود. خانم هسه رانندگی می کرد. سوار اتومبیل شدم و به راه خود ادامه دادیم.

شب با چند تن از شاگردان یونگ ملاقات کردم و با هم درباره فالنامه باستانی چین؛ آی چینگ که به کتاب مقدرات هم  معروف  است، بحث کردیم. همانطور که قبلا گفته ام این کتاب را ریچار ویلهلم به غرب شناسانده و از آن زمان تا کنون از طریق شیوه یونگی ¹ ، در فرهنگ زنده انسان جدید سهمی داشته است. یونگ قانون تقارن زمانی را مطرح کرده بود که بر مبنای آن بین جهان واقعیات عینی و روح انسان ارتباطی است. بدین معنی که هرکدام بر دیگری تاثیر می کند و آن را تغییر می دهد. در لحظات التهابات شدید روحی، وقتی که عشق یا نفرت به نقطه حساسی می رسند، روح در واقعیت خارجی تاثیر می کند و اگر بشود گفت به «تغییر خط سیر ستاره ها» موفق می شود. عیسی گفت :«ایمان کوه ها را به حرکت در آورد» و اسکاروایلد گفت : «طبیعت از هنر تقلید می کند».

 پابلو نرودا و سرانو